In 2008 is WS Voorthuizen naar Ghana vertrokken voor de bouw van een kliniek. Albert Hooijer had in oktober de kans om terug te keren naar deze plek. In zijn verslag hieronder schrijft hij hoe het gebouw nu in gebruik is. Voor elke (oud)deelnemer, ouders van, of andere betrokkenen is het een must-read. Wat een mooi getuigenis!

Onderaan het verslag staan alle foto’s nog eens in een handig album. Verder is het verhaal van Albert te downloaden als pdf. Veel leesplezier! Albert, erg bedankt voor het schrijven van dit verhaal.

Inleiding
In 2008 zijn wij met een groep jongeren uit Voorthuizen en omgeving naar Ghana geweest. Wij hebben toen in Gorogo, een plaatsje in het uiterste Noorden van Ghana een kliniek gebouwd. Toen wij aan het einde van het project weg gingen, waren de muren opgetrokken, de ringbalk gestort en voor de overdracht waren er nog snel een paar dakplaten op geschroefd. Maar klaar was het nog lang niet.

De vraag is dan altijd weer: Wat is er van het project geworden? Is het afgebouwd? Wordt het gebruikt? Zijn de mensen er blij mee?

Afgelopen oktober was ik in de gelegenheid om het project in Gorogo te bezoeken. Ik was toen mee met een groep volwassenen om drie lerarenwoningen te bouwen in Nangodi, een plaats op drie kwartier rijden afstand van Gorogo. Toen ik brother Stephen (de landencoördinator) vroeg naar het project in Gorogo, verscheen er een grote lach op zijn gezicht:
“Dat moet je zien!” riep hij enthousiast. Zo gezegd zo gedaan.

Op een morgen zijn wij met z’n vieren naar Gorogo gereden. Na ongeveer drie kwartier vroeg Stephen of ik al iets bekends zag.
“Alleen de bergen hier aan de linker kant”, zei ik.
Ik was steeds aan het uitkijken naar de scholen waar wij toen sliepen, want die moest ik toch nog wel herkennen. Een kilometer verder vroeg Stephen weer of ik iets bekends zag. Ik voelde me bijna schuldig dat ik alleen in de bergen iets bekends zag. Had ik in die drie weken maar zo weinig om mij heen gekeken?
“Links of rechts?” gaf hij nog eens als hint.

Toen zag ik het. Rechts.

Een fantastisch mooi wit gebouw met allemaal lila bloemen er omheen.

Het is stil bij de kliniek. Het is oogsttijd. (Naast de andere weg die we gereden zijn, was dat de reden dat ik de scholen niet zag. De scholen waren namelijk verborgen achter de maïsvelden.) Alle mensen zijn op het land aan het werk om de oogst binnen te halen. Pas ’s avonds hebben ze de gelegenheid om naar de kliniek te gaan. Er waren twee zusters aanwezig die ons een rondleiding hebben gegeven.

In dit verslag een aantal foto’s en uitleg.

De kliniek

In 2008 zag het uitzicht vanaf onze heerlijke schaduwplaats onder de bomen er nog zo uit:

En nu:

Er werken op dit moment drie zusters in de kliniek. Zij worden door de staat betaald. Om te voorkomen dat mensen na het afronden van een medische opleiding naar het buitenland gaan, verplicht de staat deze mensen om een aantal jaren in Ghana te werken. Het is voor veel mensen aantrekkelijk om naar het buitenland te gaan, omdat ze daar meer kunnen verdienen. Zij gaan dan vaak naar Engeland of naar de Verenigde Staten. Ghana draait dan op voor de opleidingskosten, maar heeft vervolgens niets aan deze mensen, omdat ze weg gaan. Daar heeft de staat dus een stokje voor gestoken.

De kliniek is zeven dagen per week open. De meest voorkomende behandelingen zijn het helpen bij bevallingen en het verzorgen van medicatie bij malaria. Malaria komt heel veel voor. Naast het verzorgen van malaria patiënten geven de zusters voorlichting over malariapreventie. En er worden ook klamboes uitgedeeld.

Alle vrouwen uit de omliggende dorpjes zijn verplicht om in de kliniek te bevallen. Als er complicaties zijn, kan snel contact opgenomen worden met het dichtst bijzijnde ziekenhuis, die vervolgens een ambulance stuurt. Het voordeel hierbij is dat het ambulancepersoneel weet waar de kliniek staat. Als de vrouwen thuis bevallen en er treden complicaties op, is het voor het ambulancepersoneel soms lastig om het huisje te vinden waar ze wezen moeten, want straatnamen hebben ze niet in deze gebieden van Ghana.

Het zijn al een groot aantal dossiers.

Voor iedere patiënt wordt een patiëntendossier bijgehouden.

En nog steeds komen er nieuwe patiënten bij.

Naast dat er mensen naar de kliniek komen, gaan de zusters ook op huisbezoek. Alle huizen in de omliggende dorpen krijgen regelmatig een bezoekje. De zusters bekijken dan de omstandigheden waarin de mensen leven. Soms zijn er nog mensen die niet naar de kliniek gaan, maar wel nodig behandeld moeten worden. Of de hygiëne waarin de mensen leven is slecht. Dan worden deze mensen alsnog geholpen.  En als het nodig is, wordt de rest van de bevolking ingeschakeld om hulp te bieden. Dat kan zijn met het helpen schoonmaken. Of het geven van medicijnen of klamboes als de armste mensen het niet kunnen betalen.

Ook komt het nog regelmatig voor dat mensen ondervoed zijn. Er wordt dan met behulp van het World Food Program voedsel aan deze mensen uitgedeeld.

Er zijn nog wel enkele ruimtes niet in gebruik. Het is de bedoeling dat in deze ruimte een kleine laboratorium komt. Maar daar moet eerst nog voor gespaard worden.

De invloed van de kliniek op de gezondheid van de plaatselijke bevolking is groot. Voordat de kliniek er stond moesten mensen ruim een halve dag lopen naar het dichtst bijzijnde ziekenhuis. Mensen gingen dan niet of ze konden er vanwege hun ziekte niet eens komen. Nu er een kliniek zo dichtbij is gekomen, komen mensen sneller om medische hulp. Daarnaast zijn er door de komst van de kliniek meer mogelijkheden om aan preventie te werken. Mensen worden nu sneller en beter behandeld. En dat heeft ook een wisselwerking op de levenssituatie van de bevolking. Als mensen minder ziek zijn, hebben ze meer tijd om te werken. Als ze meer tijd hebben om te werken, kunnen ze meer verdienen. Als ze meer verdienen kunnen ze hun huizen opknappen en hun kinderen laten studeren.

Dat de bevolking zo blij is met de kliniek is ook te zien aan de steun die zij hebben gegeven bij het opknappen van de zusterswoningen, het aanleggen van elektriciteit en het aanleggen van een waterpomp.

Zusterswoningen
De zusters komen vaak uit een heel ander deel van het land. Daarom is het ook nodig dat er woningen zijn voor de zusters. In 2008 stond er al een gebouwtje waar zusters verbleven. Dat is met behulp van de plaatselijke bevolking helemaal opgeknapt en omgebouwd tot drie woningen.

De mensen die wij spraken gaven aan dat er eigenlijk een vierde zuster bij moet komen. Het is vaak heel druk in de kliniek en er is nog veel werk te doen. Alleen is er voor een vierde zuster een extra woning nodig. Nu is men bezig met de bestuurders van de plaatselijke bevolking om te kijken of er een vierde woning bij gebouwd kan worden. Dit zal dan weer met behulp van de plaatselijke bevolking gedaan worden. De plaatselijke bevolking zorgt dan voor de financiering en de bouw van de vierde woning.

Omgeving
Naast het opknappen van de zusterswoningen heeft de plaatselijke bevolking gezorgd voor de aanleg ven elektriciteit en van een waterpomp. De plaatselijke bevolking heeft zelf gezocht naar subsidieverstrekkers.


Op deze foto een overzicht van de hele omgeving. De kliniek, de zusterswoningen, de waterpomp en de elektriciteitspalen.

Nog een paar foto’s
Herkennen jullie het weggetje naar de school nog?

En allemaal nog de groeten van Devine!

En brother Stephen.

De betonplaat ligt er ook nog.

En natuurlijk moesten wij nog even op de foto met de zusters en een aantal dames van de plaatselijke bevolking.

De dame met het gele shirtje en de dame met het witte poloshirt zijn de zusters die op dat moment aanwezig waren. De anderen zijn is plaatselijke bevolking …
of Nederlanders natuurlijk.

Ik hoop dat jullie nu een beetje een indruk hebben gekregen over dit project. Het was echt fantastisch om de kliniek te zien. Het was leuk om met de zusters te spreken over het werk dat zij doen. En het is ook leuk om te zien dat dit project zo goed gedragen wordt door de plaatselijke bevolking. Ik was echt onder de indruk. Het is zo mooi om te zien dat na dat het project voor ons stopt, doorgaat en zo breed wordt gedragen. Echt fantastisch!

Afsluiting
Ik wil dit verslag afsluiten met de opmerking dat wij de Here God heel dankbaar mogen zijn dat wij dit soort projecten mogelijk kunnen maken. Velen zijn lang bezig geweest om geld bij elkaar te verzamelen en acties te doen. Dat was soms niet gemakkelijk. Maar wij mogen beseffen hoe gezegend wij zijn om deze reizen te mogen maken. Het is de moeite meer dan waard dat wij daar hebben staan zweten, ploeteren, sjouwen, mengen, timmeren, verven, spijkers recht slaan, zingen, huilen, lol maken en met elkaar leuke en serieuze gesprekjes voeren. Ik hoop dat er daarom nog veel projecten mogen volgen. Wij moeten daarom niet vergeten om God te danken dat Hij ons met deze projecten gebruikt als een werktuig in Zijn hand.

Hartelijke groet,
Albert Hooijer

[Bekijk als diashow]

Categorie: Nieuws